#భగవద్గీత — మూడవ రోజు ప్రవచనం🌿 “ఎవ్వరూ పుట్టరు — ఎవ్వరూ చావరు”

🪷 ఈరోజు శ్లోకం — భాగం 1 వివరణ

🌿 దేహము — దేహి సంబంధం

ఓం నమో గురుభ్యః 🙏

ఈ భాగంలో ప్రధానంగా చెప్పబడుతున్నది ఒక గొప్ప విచారణ —

👉 దేహము (శరీరం)
👉 దేహి (శరీరంలో నివసించే సాక్షి)

ఈ రెండు మధ్య సంబంధం ఏమిటి?

గురువుగారు చాలా సరళంగా చెప్పారు:

✔️ దేహము = ఆస్తి
✔️ దేహి = ఆస్తి యజమాని

అంటే
శరీరం ఒక వస్తువు
దానిని అనుభవిస్తున్న చైతన్యం దేహి

🪷 శ్లోక ప్రస్తావన

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 2, శ్లోకం 13

> దేహినోస్మిన్ యథా దేహే
కౌమారం యౌవనం జరా ।
తథా దేహాంతరప్రాప్తిః
ధీరస్తత్ర న ముహ్యతి ॥



🌿 శ్లోక భావం (వివరణ ప్రారంభం)

ఈ శ్లోకం మొదటి మాటే —
“దేహినోస్మిన్ యథా దేహే”

అంటే
ఈ శరీరంలో ఒక దేహి ఉన్నాడు

ఆ దేహి
శరీరాన్ని తన సొంతంగా అనుభవిస్తున్నాడు

అతడు శరీరమే కాదు
శరీరానికి యజమాని


🌱 శరీరంలో మార్పులు

శ్లోకంలో చెప్పిన మూడు దశలు:

👉 కౌమారం (బాల్యం)
👉 యౌవనం
👉 జరా (వృద్ధాప్యం)

ఇవి గమనించండి —

బాల్యం వచ్చినప్పుడు
దేహి బాల్యంతో కలిసి రాలేదు

బాల్యం పోయినప్పుడు
దేహి పోయలేదు

అలాగే

యౌవనం వచ్చినప్పుడు
దేహి కొత్తగా రాలేదు

యౌవనం పోయినా
దేహి పోయలేదు

వృద్ధాప్యం వచ్చినా
దేహి మారలేదు


🔍 కీలక విచారణ

👉 బాల్యం మారింది
👉 యౌవనం మారింది
👉 వృద్ధాప్యం మారింది

కాని

✔️ అనుభవిస్తున్న “నేను”
మారలేదు

ఇదే భగవత్పాదులు చెప్పిన భావం

👉 మారే వాటి మధ్య
మారనిది ఉంది

దాన్నే
దేహి అంటారు

🧠 అవస్థలు — అనువృత్తి & వ్యావృత్తి

గురువుగారు చెప్పిన గొప్ప తాత్పర్యం:

అవస్థలు (బాల్యం, యౌవనం, వృద్ధాప్యం)
👉 వస్తూ పోతాయి (వ్యావృత్తి)

కాని

దేహి
👉 నిరంతరం ఉంటాడు (అనువృత్తి)

అంటే

అవస్థలు డిస్‌కంటిన్యూ
దేహి కంటిన్యూ


🌌 అనుభవం ఎవరిది?

బాల్యం అనుభవించినవాడు ఎవరు?
యౌవనం అనుభవిస్తున్నవాడు ఎవరు?
వృద్ధాప్యం తెలుసుకుంటున్నవాడు ఎవరు?

అది శరీరం కాదు

👉 అనుభవించేది చైతన్యం

శరీరం
👉 అనుభవ సాధనం మాత్రమే


❓ పెద్ద సందేహం

ఇక్కడ ఒక పెద్ద ప్రశ్న వస్తుంది:

బాల్యం నుంచి వృద్ధాప్యం వరకు
శరీరం ఉంది
మనస్సు ఉంది
ప్రాణం ఉంది

కాబట్టి అనుభవం జరుగుతోంది

కాని

మరణం వచ్చిన తర్వాత?

శరీరం లేదు
ప్రాణం లేదు
మనస్సు లేదు

అప్పుడు ఎవరు?


🪷 శ్లోకంలోని రెండో భాగం

అందుకే శ్లోకం చెబుతుంది 👇

“తథా దేహాంతర ప్రాప్తిః”

అంటే

శరీరం మారుతుంది
కాని దేహి కొనసాగుతాడు

మరొక దేహం పొందుతాడు


🔎 ప్రమాణ విచారణ

ఇది ప్రత్యక్షంగా మనకు కనిపించదు

కాబట్టి గురువుగారు చెప్పిన తర్కం:

👉 బాల్యం పోయి యౌవనం వస్తున్నది
ఇది ప్రత్యక్షం

అంటే

ఒక అవస్థ పోయి
మరొక అవస్థ వస్తుంది

అలాగే

శరీరం పోయి
మరొక శరీరం రావచ్చు

ఇది
👉 అనుమాన ప్రమాణం

పొగ చూసి
అగ్ని ఊహించినట్టు


🧭 ధీరుడు ఎవరు?

శ్లోకం చివర చెబుతుంది 👇

👉 ధీరః తత్ర న ముహ్యతి

అంటే

ఈ సత్యాన్ని గ్రహించినవాడు
మోహపడడు

మరణాన్ని చూసి భయపడడు


⚖️ ఇక్కడి తాత్త్విక సమస్య

ఇక్కడ గురువుగారు ఒక గొప్ప విచారణ మొదలుపెడతారు:

ఒక వైపు

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 2, శ్లోకం 12

> న త్వేవాహం జాతు నాసం
న త్వం నేమే జనాధిపాః ।
న చైవ న భవిష్యామః
సర్వే వయమతః పరమ్ ॥

అంటే

ఎప్పుడూ మనం లేకపోలేదు
ఇకముందు లేకపోము

👉 జననం లేదు
👉 మరణం లేదు

కాని

మరో వైపు

👉 దేహాంతర ప్రాప్తి

అంటే
మరొక శరీరం

ఇది ఎలా అర్థం చేసుకోవాలి?

ఇదే గురువుగారు చెబుతున్న గొప్ప విచారణ


🧩 సమస్య మూలం

ఈ విరుద్ధం ఎందుకు కనిపిస్తోంది?

ఎందుకంటే

👉 నువ్వు దేహాన్ని
👉 దేహిని

కలిపి చూస్తున్నావు

వేరు చేసి చూడలేదు


🧠 దేహి రెండు రకాలుగా కనిపిస్తాడు

1️⃣ జీవ దేహి
2️⃣ ఈశ్వర దేహి

దేహం ఒకటే
కాని దృష్టి మారితే భావం మారుతుంది



🎯 కీలక నిర్ణయం

ఇప్పుడు ముఖ్య ప్రశ్న:

“నేను ఎవరు?”

👉 దేహమా?
👉 జీవుడా?
👉 ఆత్మనా?

సరైన సమాధానం:

✨ నేను ఆత్మ

అంటే

👉 సత్ (ఉనికి)
👉 చిత్ (చైతన్యం)

“అహమస్మి” — నేను ఉన్నాను

ఈ స్ఫురణే
దేహి



🌟 ఈ భాగం యొక్క సారం

✔️ శరీరం మారుతుంది
✔️ అవస్థలు మారుతాయి
✔️ అనుభవాలు మారుతాయి

కాని

👉 అనుభవించే చైతన్యం మారదు

అదే దేహి
అదే ఆత్మ

🌸 సంక్షిప్త తాత్పర్యం

👉 దేహం ఆస్తి
👉 దేహి యజమాని

👉 బాల్యం — యౌవనం — వృద్ధాప్యం
మార్పులు

👉 అనుభవించే “నేను”
మార్పులేనిది

👉 దేహాంతరం కూడా
దేహికి మాత్రమే

ఆత్మకు కాదు


🪷 రెండవ భాగం  వివరణ

🌿 “నేను” అనే స్ఫురణ — నిజ స్వరూపం

ఈ భాగం మొత్తం ఒకే విషయాన్ని మళ్లీ మళ్లీ స్పష్టంగా చెబుతుంది:

👉 జీవితంలో మార్పులు జరుగుతాయి
👉 కానీ నువ్వు మారేవాడు కాదు

అందుకే గురువుగారు మొదట చెప్పే సూచన:

✨ గాబరా పడకండి
✨ గందరగోళ పడకండి


🪷 శ్లోక ప్రస్తావన

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 2, శ్లోకం 12

> న త్వేవాహం జాతు నాసం
న త్వం నేమే జనాధిపాః ।
న చైవ న భవిష్యామః
సర్వే వయమతః పరమ్ ॥



🌿 “నేను” అనే భావం ఏమిటి?

ఈ శ్లోకం చెప్పే ప్రధాన భావం:

👉 నిజంగా నువ్వు
“నేను” అనే స్ఫురణ మాత్రమే

అది ఉంటే

✔️ నువ్వు శరీరం కాదు
✔️ నువ్వు మనస్సు కాదు
✔️ నువ్వు ఆలోచనలు కాదు
✔️ నువ్వు ప్రాణం కాదు

“నేను ఉన్నాను” అనే భావమే
ఆత్మ

🧘 ఆత్మ — ప్రత్యగాత్మ — పరమాత్మ

గురువుగారి స్పష్టమైన మాట:

👉 ఆత్మ
👉 ప్రత్యగాత్మ
👉 పరమాత్మ

మూడు కాదు

ఒకటే

సర్వవ్యాపక చైతన్యం


🪷 గీతలో ఈ భావం

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 10, శ్లోకం 20

> అహమాత్మా గుడాకేశ
సర్వభూతాశయస్థితః ॥

భావం:
ప్రతి హృదయంలో ఉన్న ఆత్మ నేనే

అంటే
“అహం” = ఆత్మ


🧠 ఆస్తి — ఆస్తిపరుడు ఉదాహరణ

గురువుగారు ఇచ్చిన అద్భుత ఉపమానం:

👉 నాకు 100 ఎకరాలు ఉన్నాయి

అంటే

నేను ఎకరం కాదు
అది నా ఆస్తి

అలాగే

✔️ శరీరం — ఆస్తి
✔️ మనస్సు — ఆస్తి
✔️ ప్రాణం — ఆస్తి

నేను
👉 ఆస్తిపరుడు


📘 పుస్తకం ఉదాహరణ

చేతిలో పుస్తకం పట్టుకుంటే

నేను పుస్తకం కాదు
పుస్తకధారి

అలాగే

దేహం ఉన్నవాడు
👉 దేహి


🪷 మళ్లీ శ్లోకం గుర్తు

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 2, శ్లోకం 13

> దేహినోస్మిన్ యథా దేహే
కౌమారం యౌవనం జరా ।



ఇక్కడ గురువుగారు చెప్పిన ముఖ్య విషయం:

👉 బాల్యం దేహంలో ఉంది
👉 దేహిలో లేదు

అంటే

మార్పు శరీరంలో
మార్పులేని సాక్షి దేహి


👁 చూపు ఉదాహరణ — కీలక బోధ

చాలా గొప్ప ఉపమానం:

కన్ను ఒకటే

👉 గోడ చూసినా
👉 మైక్ చూసినా
👉 బల్ల చూసినా

చూపు మారదు

మారేది
👉 కనిపించే వస్తువు

అలాగే

👉 బాల్యం
👉 యౌవనం
👉 వృద్ధాప్యం

మారుతున్నాయి

కాని

చూస్తున్న చైతన్యం
మారదు


🌌 నిజమైన జ్ఞానం ఎప్పుడు?

నువ్వు గమనిస్తే:

👉 మారేది అనుభవం
👉 మారనిది నేను

అప్పుడు

నువ్వు జీవుడు కాదు
👉 ఆత్మ స్వరూపుడు


🔄 జీవ స్థితి ఎప్పుడు?

నువ్వు అనుభవంతో ఐక్యం అయితే

👉 ఆలోచనలతో కలిసి పోతే

అప్పుడు

నువ్వు జీవుడు

ఇది వృత్తి జ్ఞానం


🪷 దేహాంతర ప్రాప్తి పై స్పష్టీకరణ

బాల్యం పోయి యౌవనం వచ్చినట్టు

శరీరం పోయి
మరొక శరీరం రావచ్చు

కాని

చూస్తున్న చైతన్యం
పోవదు


🧭 కృష్ణుడి హామీ

నువ్వు ప్రశ్నిస్తే:

“మరణంలో కూడా ఈ సాక్షి ఉంటుందా?”

భగవాన్ సమాధానం:

👉 అవును

ఎందుకంటే
నీవు అదే చైతన్యం


🪷 అవతార ఉదాహరణ

దశావతారాలు:

మత్స్య → కూర్మ → వరాహ → నరసింహ

రూపాలు మారాయి

కాని

చైతన్యం ఒకటే


🪷 గీతలో స్పష్టమైన శ్లోకం

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 4, శ్లోకం 5

> బహూని మే వ్యతీతాని
జన్మాని తవ చార్జున ।
తాన్యహం వేద సర్వాణి
న త్వం వేత్థ పరంతప ॥


భావం:

నాకు నీకు అనేక జన్మలు ఉన్నాయి
నేను తెలుసుకుంటాను
నువ్వు తెలియదు

👉 తేడా జ్ఞానంలో మాత్రమే


🌿 జీవుడు vs పరమాత్మ

జ్ఞానం అపరిశుద్ధం అయితే
👉 జీవుడు

జ్ఞానం పరిశుద్ధం అయితే
👉 పరమాత్మ

నీ లోపల ఉన్న చైతన్యం
అదే


🪷 ఉపనిషత్తు భావం

👉 ఒకే వృక్షంపై రెండు పక్షులు

(ముండకోపనిషత్ భావం)

ఒకటి
👉 అనుభవించే జీవుడు

మరొకటి
👉 సాక్షి ఆత్మ



🌟 కీలక నిర్ధారణ

👉 నువ్వు చూసేది నీవు కాదు

మైక్ కనిపిస్తే
నేను మైక్ కాదు

బాల్యం కనిపిస్తే
నేను బాల్యం కాదు

అలాగే

👉 మరణం కనిపిస్తే
నేను మరణం కాదు

👉 జననం కనిపిస్తే
నేను జననం కాదు


🌸 చివరి తాత్పర్యం

✔️ నువ్వు చూపు
✔️ నువ్వు సాక్షి
✔️ నువ్వు చైతన్యం

మార్పులు
👉 అనుభవంలో

నీవు
👉 మార్పులేనివాడు


🪷 సంక్షిప్త సారం

👉 శరీరం కాదు నేను
👉 మనస్సు కాదు నేను
👉 ప్రాణం కాదు నేను

👉 చూసే చైతన్యం నేనే

అదే ఆత్మ
అదే పరమాత్మ



🪷 ఈరోజు భాగం 3 వివరణ

🌿 “కనేది — కనిపించేది” తత్వం

ఈ భాగం యొక్క హృదయం ఒకే వాక్యం 👇

👉 కనేది నేను
👉 కనిపించేది కాదు

👉 కనిపించేది నేను కాదు
👉 కనేది మారదు

ఈ బోధ మనసులో స్థిరపడితే
ఆత్మ తత్వం స్పష్టమవుతుంది.


🌌 సాక్షి దృష్టి

కృష్ణుడు చెప్పే సలహా:

👉 నువ్వు చూసేవాడిగా నిలబడగలిగితే

✔️ జననం సమస్య కాదు
✔️ మరణం సమస్య కాదు
✔️ గతాసు — అగతాసు అనే తేడా ఉండదు

ఎందుకంటే
మార్పు దేహంలో
కాని
దేహిలో కాదు


🪷 శ్లోక ప్రస్తావన

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 2, శ్లోకం 13

> దేహినోస్మిన్ యథా దేహే
కౌమారం యౌవనం జరా ।
తథా దేహాంతరప్రాప్తిః
ధీరస్తత్ర న ముహ్యతి ॥

🌿 భావం:
శరీరంలో దశలు మారినట్టే
శరీరం మారుతుంది
కాని
ధీరుడు మోహపడడు


🧘 ధీరుడు ఎవరు?

👉 మార్పుల మధ్య
తాను మారనివాడిగా నిలిచేవాడు

అందుకే
ఉపనిషత్తు మాటను గురువుగారు గుర్తు చేస్తున్నారు

👉 శరీరంలో
అశరీర చైతన్యం ఉంది

అదే నిజ స్వరూపం


🪷 రెండు పక్షుల ఉపమానం

(ముండకోపనిషత్ భావం)

👉 ఒక పక్షి — అనుభవించే జీవుడు
👉 మరో పక్షి — సాక్షి

మొదటి పక్షి
పండ్లు తింటుంది

రెండవ పక్షి
చూస్తుంది

ఈ రెండవ పక్షే
ప్రత్యగాత్మ


🌟 సాక్షి లక్షణం

సాక్షి

✔️ చేతులు కలపదు
✔️ అనుభవించదు
✔️ కేవలం చూస్తుంది

కాబట్టి

👉 జననం లేదు
👉 మరణం లేదు
👉 శోకం లేదు


🪷 గీత మొదటి బోధ

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 2, శ్లోకం 11

> అశోచ్యానన్వశోచస్త్వం
ప్రజ్ఞావాదాంశ్చ భాషసే ।
గతాసూనగతాసూంశ్చ
నానుశోచంతి పండితాః ॥



👉 పండితుడు
శోకించడు

ఎందుకంటే
అతను సాక్షి దృష్టిలో ఉన్నాడు


🧠 వాస్తవం vs ఆభాసం

గురువుగారు చెప్పిన కీలక విషయం 👇

వస్తువు తెలియకపోతే

👉 కనిపించేది నిజంగా అనిపిస్తుంది

వస్తువు తెలిసితే

👉 మిగతావన్నీ ఆభాసం

ఉదాహరణ:

🌊 సముద్రం — వస్తువు
🌊 తరంగం — ఆభాసం


🌊 సముద్ర ఉపమానం

నువ్వు సముద్రం అయితే

తరంగం

✔️ పుట్టినా
✔️ పోయినా

నీవు మారవు

👉 తరంగ జననం = నీ జననం కాదు
👉 తరంగ మరణం = నీ మరణం కాదు

ఇదే ఆత్మ దృష్టి


🧭 మూడు దృష్టులు

ఈ భాగంలో స్పష్టంగా చెబుతుంది 👇

1️⃣ దేహ దృష్టి → నాస్తిక దృష్టి
2️⃣ జీవ దృష్టి → సంసార దృష్టి
3️⃣ ఆత్మ దృష్టి → అద్వైత దృష్టి


🌌 అద్వైత దృష్టి

అద్వైతంలో

✔️ స్వర్గం లేదు
✔️ నరకం లేదు
✔️ జననం లేదు
✔️ మరణం లేదు

ఎందుకంటే
సాక్షి మాత్రమే ఉంది

🪷 అవతార దృష్టి

కృష్ణుడి స్థితి:

👉 అన్ని అవతారాలను చూస్తున్న సాక్షి

అందుకే

జననం = అవతారం
మరణం = నిర్యాణం


🌟 అర్జునుడి స్థితి

అర్జునుడు

✔️ నాస్తికుడు కాదు
✔️ జ్ఞాని కాదు

మధ్యస్థ స్థితి

అందుకే
కృష్ణుడు ధైర్యం ఇస్తున్నాడు


🪷 కృష్ణుడి పిలుపు

👉 నీవు ధీరుడవు అయితే

ఈ సత్యం
అనుభవమవుతుంది

అందుకే

🪷 “ధీరస్తత్ర న ముహ్యతి”


🧘 నిధిధ్యాసన సూచన

ఈ జ్ఞానం

వినడం సరిపోదు

👉 ఆలోచించాలి
👉 ధ్యానం చేయాలి
👉 అనుభవించాలి


🌸 చివరి తాత్పర్యం

✔️ కనేది — నేను
✔️ కనిపించేది — కాదు

✔️ మారేది — అనుభవం
✔️ మారనిది — సాక్షి

👉 అదే ఆత్మ


🪷 సంక్షిప్త సారం

👉 నువ్వు శరీరం కాదు
👉 నువ్వు జీవ అనుభవం కాదు
👉 నువ్వు సాక్షి

👉 అదే ఆత్మ జ్ఞానం



🪷 భాగం 4 వివరణ

🌿 సుఖ–దుఃఖాల స్వభావం

ఈ భాగం యొక్క ప్రధాన బోధ 👇

👉 సుఖం
👉 దుఃఖం

ఇవి శాశ్వతం కావు

ఇవి
ఇంద్రియాలకి — ఇంద్రియార్థాలకి
సంబంధం వల్ల కలిగేవి మాత్రమే


🪷 శ్లోకం

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 2, శ్లోకం 14

> మాత్రాస్పర్శాస్తు కౌంతేయ
శీతోష్ణసుఖదుఃఖదాః ।
ఆగమాపాయినోఽనిత్యాస్తాం
తితిక్షస్వ భారత ॥



🌿 భావం:
ఇంద్రియ–సంపర్కం వల్లే
చలి–వేడి
సుఖ–దుఃఖాలు

వస్తాయి
పోతాయి

అందువల్ల
వాటిని ఓర్చుకో


🌡️ సుఖ–దుఃఖం ఎక్కడ కలుగుతుంది?

👉 ఆత్మలో కాదు
👉 శరీరంలో కాదు

👉 మనస్సులో

ఇంద్రియాలు + విషయాలు
కలిసినప్పుడు

అనుభవం వస్తుంది


🧠 కీలక విచారణ

👉 నీవే సుఖమైతే
సుఖం పోయినప్పుడు
నీవు పోవాలి

👉 నీవే దుఃఖమైతే
దుఃఖం పోయినప్పుడు
నీవు పోవాలి

కానీ
నీవు అలాగే ఉన్నావు

👉 అంటే
నీవు సుఖం కాదు
👉 నీవు దుఃఖం కాదు


🏠 అతిథి ఉదాహరణ

సుఖం — అతిథి
దుఃఖం — అతిథి

👉 నీవు — యజమాని

అతిథి వస్తాడు
ఉంటాడు
వెళ్తాడు

ఇంటి యజమాని
అలా ఉండిపోతాడు


🌊 ఆగమ–అపాయం అర్థం

👉 ఆగమం = రావడం
👉 అపాయం = పోవడం

అంటే

👉 అనుభవాలు
తాత్కాలికం


⚖️ సమత్వం బోధ ప్రారంభం

ఇక్కడి నుంచి
భగవద్గీత ఒక ముఖ్యమైన బోధ మొదలుపెడుతుంది 👇

👉 సమత్వం

అంటే

సుఖం వచ్చినా
దుఃఖం వచ్చినా

👉 మనసు ఒకేలా ఉండాలి


🪷 తదుపరి శ్లోకం

🪷 భగవద్గీత — అధ్యాయం 2, శ్లోకం 15

> యం హి న వ్యథయంత్యేతే
పురుషం పురుషర్షభ ।
సమదుఃఖసుఖం ధీరం
సోఽమృతత్వాయ కల్పతే ॥



🌿 భావం:
ఎవరు సుఖ–దుఃఖాలతో
కదలకుండా ఉంటారో

అతడే ధీరుడు

అతడే
ముక్తి పొందడానికి అర్హుడు


🧘 “మామూలుగా ఉండటం” అంటే ఏమిటి?

గురువుగారు చెప్పిన గొప్ప విషయం 👇

👉 మనసులో అలజడి లేకుండా ఉండటం

అదే

✔️ సమాధి
✔️ సహజ స్థితి


🧭 డబుల్ డీలింగ్ సమస్య

మనిషి సమస్య 👇

👉 సుఖం లేనప్పుడు
“నేను ఆత్మ” అంటాడు

👉 సుఖం వచ్చినప్పుడు
అదే అవుతాడు

👉 దుఃఖం వచ్చినప్పుడు
అదే అవుతాడు

ఇదే
అజ్ఞానం



🌟 భగవద్గీత సూచన

👉 ఒక స్థితి ఎంచుకో

✔️ సాక్షిగా ఉండు
లేదా
✔️ అనుభవంగా ఉండు

కాని
రెండు మధ్య తూలకూడదు


🧠 సమత్వ సాధన

👉 సుఖాన్ని నీవిగా చూడకు
👉 దుఃఖాన్ని నీవిగా చూడకు

👉 అవి గోచరాలు మాత్రమే

అప్పుడు

👉 మనసు స్థిరం


🌸 అమృతత్వం అర్థం

అమృతత్వం అంటే

👉 చావకపోవడం కాదు

👉 అనుభవాలతో
లాగబడకపోవడం


🪷 తాత్పర్యం

✔️ సుఖం వస్తుంది
✔️ దుఃఖం వస్తుంది

👉 రెండూ పోతాయి

కాని

👉 సాక్షి
ఉంటాడు


🪷 సంక్షిప్త సారం

👉 సుఖం — తాత్కాలికం
👉 దుఃఖం — తాత్కాలికం

👉 సమత్వం — సాధన
👉 సాక్షి స్థితి — మోక్షం


ఓం శాంతిః శాంతిః శాంతిః 🙏



కామెంట్‌లు

ఈ బ్లాగ్ నుండి ప్రసిద్ధ పోస్ట్‌లు

🕉 వేదాంత పంచదశి — 2వ అధ్యాయం : మాయావివేకం (పంచభూత వివేకం)

శివరాత్రి సందర్భంగా శ్రీ వైయస్సార్ ప్రసంగం

శ్రీకృష్ణుడు గోపికల వస్త్రాపహరణం -అద్వైత తత్త్వం