అంత్యకాలం — అసలైన పరీక్ష (శరణాగతి & అద్వైత దృష్టి)

అంత్యకాలం — అసలైన పరీక్ష (శరణాగతి & అద్వైత దృష్టి)

మన ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో

 “అంత్యకాలం” అనే మాట వచ్చినప్పుడే

 మనసులో ఒక వణుకు వస్తుంది.

 ఎందుకంటే మరణం అనేది కేవలం శరీరానికి వచ్చే ముగింపు కాదు; 

అది మన జీవితమంతా మనం ఎలా జీవించామో పరీక్షించే చివరి క్షణం.

 అందుకే గురువులు అంటారు — మరణ సమయంలో నువ్వు మేల్కొని ఉన్నావా? అదే అసలైన పరీక్ష.

శ్రీ రామానుజాచార్యుల శరణాగతి గద్యలో

 ఈ సత్యం అత్యంత హృదయస్పర్శిగా

 వ్యక్తమవుతుంది. 

రామానుజులు అంటారు — మరణ

 సమయంలో నా మనస్సు అచేతనమై,

 నిన్ను స్మరించలేని స్థితి వచ్చినా, ఇప్పుడే

 చేస్తున్న ఈ శరణాగతినే అప్పుడు

 చేసినట్లుగా భావించు. ఇది భక్తుడి బలహీనత

 కాదు; మానవ పరిమితిని పూర్తిగా

 అంగీకరించిన మహా వినయం. 

చివరి క్షణంలో మనస్సు మన చేతిలో

 ఉండకపోవచ్చు, ఇంద్రియాలు

 పనిచేయకపోవచ్చు, మాట కూడా రావచ్చు రావకపోవచ్చు. 

అప్పుడు మన ప్రయత్నం కాదు, కృప మాత్రమే నిలబడుతుంది.

అద్వైత గురువులు కూడా అంత్యకాలాన్ని చాలా గంభీరంగా చూస్తారు.

 వారు చెబుతారు — మరణ సమయంలో నువ్వు మేల్కొని ఉండాలి. 

ఇక్కడ మేల్కొలుపు అంటే కళ్ళు తెరిచి ఉండడం కాదు, మంత్రం పలకడం కాదు, లేదా మనసులో ఏ ఆలోచన లేకపోవడం కాదు. 

అసలైన మేల్కొలుపు అంటే — నేను శరీరం

 కాదు, నేను మనస్సు కాదు, నేను ఈ

 మార్పులను గమనించే సాక్షిని అనే జ్ఞానం

 ఎటువంటి పరిస్థితుల్లోనూ చలించకుండా

 ఉండడం.

ఇక్కడ ఒక ముఖ్యమైన స్పష్టత అవసరం.

 

ఇక్కడే గురువులు చెప్పే మరో అత్యంత లోతైన విషయం వస్తుంది. 

వారు అంటారు — శరీరం పోయే సమయంలో

 నువ్వు శరీరం నుంచి బయటికి వచ్చే స్థితిలో

 ఉండాలి. అంటే శరీరం పడిపోతున్నదాన్ని

 నువ్వు చూసే స్థానంలో ఉండాలి. శరీరం నేనే

 అనే భావంతో శరీరం పోతే అది భయం. కానీ

 శరీరం ఒక వస్తువులా, ఒక పాత వస్త్రంలా

 విడిచిపెడుతున్నట్టు స్పష్టంగా చూడగలిగితే —

 అదే విదేహ ముక్తి. 

ఇక్కడ శరీరం చనిపోతుంది, కానీ నీవు చావు

 అనే భావమే ఉండదు. 

పోతున్న శరీరాన్ని చూసే సాక్షిగా నిలబడగలిగిన

 స్థితియే అద్వైతం చెప్పే పరమ విజయము.

అందుకే మహాత్ములే అంత తపన పడతారు.

 వారు భయపడుతున్నారని కాదు, చివరి

 క్షణాన్ని అజాగ్రత్తగా వదిలిపెట్టకూడదన్న

 స్పష్టతతో జీవిస్తారు. “ఇంకా సాధన కావాలి”

 అనే భావం భయంతో కాదు, జ్ఞానంతో

 పుడుతుంది. 

నాలాంటి వాడు ఇంకా ఎంత సాధన చేయాలి

 అనే ప్రశ్న నిరాశ కాదు; అది నిజమైన సాధకుడి

 వినయం.

ఇక్కడ శరణాగతి మరియు అద్వైతం

 ఒకదానికొకటి విరుద్ధమనే భావన తప్పు.

 శరణాగతి చెబుతుంది — నా చేతిలో ఏమీ లేదు,

 నీ కృపే అన్నీ.

 అద్వైతం చెబుతుంది 

— చేయాల్సిన నేను అనే కర్తనే అసలు లేను.

 ఒకటి భక్తి భాష, మరొకటి జ్ఞాన భాష.

 కానీ రెండూ చూపించే సత్యం ఒక్కటే —

 అహంకారం కరిగిపోయిన చోటే విముక్తి

 మొదలవుతుంది.

అంత్యకాలం కొత్తగా మొదలయ్యే పరీక్ష కాదు.

 అది మన జీవితమంతా మనం ఏ సత్యంలో

 నిలిచామో ప్రకటించే క్షణం మాత్రమే

. అందుకే మరణ సమయంలో మేల్కొలుపు

 అనేది అప్పుడు సాధించాల్సిన విషయం కాదు;

 ఇప్పుడే అజ్ఞానం ముగిసినప్పుడు సహజంగా ఉండే స్థితి.

ముగింపు వాక్యం

శరీరం పోతుంది —

నువ్వు పోకూడదు.

శరీరం పోతున్నదాన్ని

చూసే స్థితిలో నిలిచినప్పుడే

విదేహ ముక్తి సత్యమవుతుంది.

 ఓం శాంతి శాంతి శాంతిః🙏