ప్రియం నుంచి పరమం వరకు – ఆత్మవిచారణ ప్రయాణం-వేదాంత పంచదశి

జీవితంలో సమస్యలు రావడం కాదు సమస్య;

ఎక్కడ దేనికి ప్రాధాన్యం ఇస్తామో అదే అసలు సమస్య.

ఉపనిషత్తులు, శాస్త్రాలు, గురువులు “ఆత్మలు” అని అనేక విధాలుగా చెబుతారు.

కానీ ఇవి గందరగోళం కోసం కాదు—

యథోచితం అనే సూత్రం కోసం.

మూడు రకాల ఆత్మలు (వ్యవహార దృష్టితో)

ముఖ్యాత్మ (ప్రత్యగాత్మ)

– నిజమైన నేను

– శుద్ధ చైతన్యం

– మార్పుల్లేని సాక్షి

– అసలైన స్వరూపం

గౌణాత్మ

– “నా వారు”, కుటుంబం, పిల్లలు, ఆస్తులు

– పరిస్థితులపై ఆధారపడే గుర్తింపు

మిధ్యాత్మ

– దేహం, రోగం, ఆకలి, దాహం, భయం

– అత్యవసర స్థితుల్లో ముందుకొచ్చేది

శాస్త్రం చెప్పేది ఇది:

ఈ మూడింటికీ చోటుంది – కానీ ఒకేసారి కాదు.

సమస్య ఎక్కడ వస్తుంది?

మనిషి వ్యవస్థను మరిచి,

ఒకదానిని ఎప్పటికీ ప్రధానంగా పెట్టడంలోనే సమస్య.

ఆరోగ్యం బాగుంటే → గౌణాత్మ ప్రధానం

వ్యాధి వస్తే → మిధ్యాత్మే అంతా

కానీ ముఖ్యాత్మను ఎప్పుడూ

 గుర్తించకపోవడమే అసలు అజ్ఞానం

అందుకే:

“మా వాళ్లు, మా వాళ్లు” అనేవాడు

దెబ్బ తగిలితే ఎవరినీ చూడడు

రోగం వచ్చేసరికి

భార్య, పిల్లలు, ఆస్తులు—all irrelevant

అప్పుడు బయటపడేది:

నీవు ఇప్పటివరకు నెత్తిన పెట్టుకున్నది ఆత్మ కాదు —

కేవలం అవసరపు గుర్తింపే.

కర్మకాండ – శ్రద్ధ – అంధ విశ్వాసం

పితృకర్మలు, శ్రాద్ధాలు, తర్పణాలు—

ఇవి అన్నీ శ్రద్ధ (faith) మీద ఆధారపడ్డవి.

కానీ శాస్త్రం ప్రశ్న అడుగుతుంది:

బ్రతికున్నప్పుడు ఆకలి ఇక్కడే

చనిపోయాక కూడా ఆకలి ఉందని ఎవరు చూశారు?

నీళ్లను ఇక్కడ వదిలితే అక్కడ తాగుతాడని ఎవరు నిరూపించారు?

ఇవి తప్పు పనులు కాదు,

కానీ పరమార్థం కాకుండా పోతాయి,

ఎప్పుడైతే ఆత్మజ్ఞానం లేకుండా చేస్తామో.

సన్యాసం – అసలు అర్థం

బాహ్య సన్యాసం కాదు సమస్య.

మనసు సన్యాసం లేకపోవడమే సమస్య.

మనసులో ఇంకా:

పేరు

గౌరవం

లోకాభిమానం

ఉంటే— అది దొంగ సన్యాసం.

శాస్త్రం స్పష్టంగా చెబుతుంది:

ఏది ఎవరి అర్హతో, అదే చేయాలి – యథోచితం.

అసలైన పెట్టుబడి (Investment)

లోకంలో అన్నిటికీ “రేట్లు” ఉన్నాయి.

గౌణాత్మ → డబ్బు, శ్రమ, ఆందోళన

మిధ్యాత్మ → భయం, ఆత్మకేంద్రీకరణ

ముఖ్యాత్మ → జ్ఞానం

ముఖ్యాత్మకు కావాల్సిన ధనం:

డబ్బు కాదు

ఆస్తి కాదు

👉 శ్రద్ధ + ఆసక్తి + జిజ్ఞాస

అంతే.

సాధన అంటే ఏమిటి?

శాస్త్రం మూడు దశలు చెబుతుంది:

శ్రవణం – వినడం

మననం – తర్జనభర్జన, స్వయంగా ఆలోచన

నిధిధ్యాసనం – నిరంతర ఆత్మచింతన

రోజులో:

కనీసం ఒక గంట

ఎలాంటి భయం లేకుండా

ఎలాంటి కోరిక లేకుండా

కేవలం బ్రహ్మచింతన

ఇది అలవాటు అయితే— అదే జీవన దిశను మార్చేస్తుంది.

శంకరుల హెచ్చరిక

బాలస్తావత్ క్రీడాసక్తః

తరుణస్తావత్ తరుణీసక్తః

వృద్ధస్తావత్ చింతాసక్తః

పరే బ్రహ్మణి కోఽపి న సక్తః

అర్థం:

బాల్యంలో ఆటలు

యవ్వనంలో కుటుంబం

వృద్ధాప్యంలో చింతలు

👉 ఎవరూ బ్రహ్మజ్ఞానానికి సమయం ఇవ్వరు

అంతే జీవితం అయిపోతుంది.

తుదిసారం

గౌణాత్మ – అవసరానికి

మిధ్యాత్మ – రక్షణకు

ముఖ్యాత్మ – మోక్షానికి

మిగతావన్నీ యథోచితంగా వాడాలి

కానీ జీవిత లక్ష్యంగా కాదు.

అజ్ఞానంలో – స్వార్థం అవసరం అనిపిస్తుంది

జ్ఞానంలో – ఏకత్వం తప్ప ఇంకొకటి ఉండదు

రెండో భాగం – సారాంశం

ఈ భాగంలో గురువు పురుషార్థాలు

 (కర్మ–అర్థ–కామ–మోక్షం) అన్నీ నిజానికి

 వేరువేరు లక్ష్యాలు కాదని, అవన్నీ

 ఆత్మస్వరూపంలోనే ఉద్భవించి,

 ఆత్మస్వరూపంలోనే లయమయ్యే ఆభాసాలు అని స్పష్టంగా చెబుతున్నారు.

మొదట సాధారణంగా మనం నేర్చుకున్న విభజన చెబుతారు:

అర్థం → పబ్లిక్ లైఫ్

కామం → ప్రైవేట్ లైఫ్

కర్మ, మోక్షం → మరణానంతరం కూడా కొనసాగుతాయని భావన

కానీ ఇది జీవి దృష్టి మాత్రమే.

వాస్తవంలో చూస్తే —

పుట్టినప్పటి నుంచి మరణం వరకూ అర్థ–కామాలే నడుస్తాయి.

మరణం తర్వాత మళ్లీ జన్మ వస్తే అదే చక్రం తిరుగుతుంది.

అంటే ఇది ఒక విషవలయం (చక్రం).

ఇక్కడే గురువు ముఖ్యమైన మలుపు తిప్పుతారు:

“ధర్మం, అర్థం, కామం — ఇవన్నీ నా స్వరూపంలో నుంచే వచ్చాయి.

నేను లేకపోతే ఇవి లేవు.

కానీ ఇవి లేకపోయినా నేను ఉన్నాను.”

అంటే — డబ్బు మీద నేను ఆధారపడడం లేదు,

డబ్బే నాపై ఆధారపడి ఉంది.

పెళ్లి, కుటుంబం, సమాజం —

నేను వాటిలోకి అడుగుపెట్టినప్పుడే అవి సమస్యలవుతాయి.

నేను వెనక్కి తగ్గితే అవన్నీ స్వయంగా అప్రధానమవుతాయి.

అందుకే గురువు అంటారు:

“సర్వధర్మాన్ పరిత్యజ్య”

అంటే ధర్మం చెయ్యవద్దు కాదు —

ధర్మం నన్ను కాపాడుతుంది అనుకునే భ్రమను వదిలేయి.

ఇక్కడ భగవద్గీత వాక్యం కొత్త అర్థంతో వస్తుంది:

“మామేకం శరణం వ్రజ”

అంటే కృష్ణుడి శరీరాన్ని పట్టుకో కాదు,

ఉపాధులన్నింటిలోనూ ఒకటిగా ఉన్న ‘నేను’ని పట్టుకో.

కృష్ణుడు, అర్జునుడు, నీవు, నేను —

ఇవి అన్నీ ఉపాధులు మాత్రమే.

ఉపాధులకు ప్రాముఖ్యం ఇచ్చినంతకాలం

జీవుడు శిష్యుడిగానే ఉంటాడు.

ఉపాధిని దాటి ‘నేను’ని గుర్తించినవాడు గురువే.

తర్వాత గురువు వ్యక్తుల గురించి ఎలా వ్యవహరించాలో చెబుతారు.

వ్యక్తిని బట్టి కాదు — వారి వల్ల కలిగే ప్రభావాన్ని బట్టి:

ఎదురైతే హానికరమైనది → ద్వేష్యము

దూరంగా ఉంటే ఇబ్బంది లేనిది → ఉపేక్ష్యము

అనుకూలమైతే → స్వీకారము

ఇది వ్యక్తి నియమం కాదు, కార్య నియమం.

ఇది ప్రకృతిలో కూడా అలాగే ఉందని

 ఉదాహరణలు ఇస్తారు: జంతువులు, పక్షులు, చెట్లు, భూమి, ఆకాశం —

అన్నీ తమ తమ పరిమితుల్లో సమతుల్యంగా ఉన్నాయి.

మనిషే మాత్రమే ఈ సహజ సమతుల్యాన్ని మరిచిపోయాడు.

అంతటితో అసలు గుండెమాట వస్తుంది:

“నీవు అన్నిటికంటే ఎక్కువగా ప్రేమించేది ఎవరు?

భార్యా? బిడ్డలా? ఆస్తులా?

కాదు — నీవే.”

ఉపనిషత్తులు దీన్నే అంటాయి: ఆత్మ ప్రియం కాదు — ప్రేయస్సు కాదు — ప్రేష్టం.

అంటే అన్నిటికంటే అధికంగా ఇష్టమైనది.

కానీ ఈ ఆత్మ — శరీరం కాదు,

ప్రాణం కాదు,

మనస్సు కాదు,

బుద్ధి కాదు.

అవి అన్నీ కనిపించేవి.

కనిపించేదాన్ని చూస్తున్నది ఎవరు?

భార్యను చూసినప్పుడు భార్యాకార వృత్తి,

పిల్లలను చూసినప్పుడు పుత్రాకార వృత్తి.

కానీ ఆ వృత్తులన్నిటినీ గమనిస్తున్నది ఒకటే —

సాక్షి జ్ఞానం.

వృత్తులు తాత్కాలికం.

సాక్షి శాశ్వతం.

అందుకే గురువు తేల్చి చెబుతున్నారు:

“ఐ యామ్ సాక్షీ ఆత్మ — న చ ఇతరః”

చూసేది ఆత్మ.

చూడబడేదంతా అనాత్మ.

అన్నమయాది ఐదు కోశాలు పొరలే.

విచారణ అనే కత్తితో వాటిని తొలగిస్తే

మిగిలేది ఒక్కటే —

పరిశుద్ధమైన స్వయం జ్ఞానం.

జాగ్రత్–స్వప్న–సుషుప్తి వచ్చి పోతుంటాయి.

వాటన్నిటినీ వెలుగులోకి తెచ్చేది ఆత్మ.

ఆగమాపాయ భాసనం యతో భవతి — అసౌ ఆత్మ.

అది వచ్చేదీ కాదు, పోయేదీ కాదు.

అది నీవే.

మూడో భాగం – సారాంశం

(జాగ్రత్–స్వప్న–సుషుప్తి ద్వారా ఆత్మ యొక్క స్వయం–ప్రకాశం)

ఈ భాగంలో గురువు ఆత్మ ఎలా స్వయంగా ప్రకాశిస్తుందో జాగ్రత్, స్వప్న, సుషుప్తి అనుభవాల ద్వారానే నిరూపిస్తారు. 

ఇది ఊహ కాదు, తర్కం కాదు – ప్రత్యక్ష అనుభవ విశ్లేషణ.

1. జాగ్రత్ అవస్థ

ఇప్పుడు నువ్వు వింటున్నావు, చూస్తున్నావు, మాట్లాడుతున్నావు –

ఇది జాగ్రత్ అవస్థ.

ఇక్కడ దేశం, కాలం, వస్తువులు స్పష్టంగా ఉన్నాయి.

“నేను ఇక్కడ ఉన్నాను” అనే భావం ఉంది.

2. స్వప్న అవస్థ

నిద్రలో కల వచ్చింది అనుకో.

అప్పుడు:

ఈ ఇల్లు లేదు

ఈ శరీరం లేదు

ఈ సమయం లేదు

కానీ ఇంకో ఇల్లు, ఇంకో ఊరు, ఇంకో శరీరం, ఇంకో సమయం అసలే నిజంలా అనుభవించావు.

అంటే ఏమిటి?

దేశ–కాల–వస్తువులు మారిపోయాయి.

కానీ అనుభవించేవాడు మారలేదు.

3. సుషుప్తి అవస్థ

ఇప్పుడు మూడో దశ — సుషుప్తి (గాఢ నిద్ర).

ఇక్కడ:

దేశం లేదు

కాలం లేదు

వస్తువు లేదు

“నేను” అనే భావం కూడా లేదు

అయినా ఉదయం లేచి నువ్వు ఏమంటావు?

“నాకు బాగా నిద్ర పట్టింది”

“నాకు ఏమీ తెలియలేదు”

ఇది చాలా ముఖ్యమైన పాయింట్.

నీకు ఏమీ తెలియలేదు అని ఇప్పుడు ఎలా తెలుసు?

నీవు పూర్తిగా లేనివాడివైతే ఈ జ్ఞాపకం ఎలా వచ్చింది?

అందుకే గురువు ప్రశ్నిస్తారు:

లేనిది మళ్లీ వస్తుందా? ❌

పూర్తిగా నశించినది గుర్తుకువస్తుందా? ❌

అయితే సమాధానం ఒక్కటే:

ఆత్మ సుషుప్తిలో కూడా ఉంది – కానీ అవ్యక్తంగా ఉంది.

ఉన్నది కానీ కనబడలేదు.

ఉన్నది కానీ వ్యక్తం కాలేదు.

4. సుషుప్తిని “వ్యక్తం చేసుకోవడం” అంటే ఏమిటి?

ఇది చాలా సున్నితమైన బోధ.

సుషుప్తిని వ్యక్తం చేయమంటే —

ప్రపంచాన్ని మళ్లీ తీసుకురావడం కాదు

ఆలోచనలు, వాసనలు, కోరికలు మళ్లీ లేపడం కాదు

గురువు స్పష్టంగా చెబుతారు:

“నిద్రపోతున్న కుక్క మీద రాయి వేయొద్దు.”

అంటే — ప్రపంచ వృత్తులను మళ్లీ లేపొద్దు.

వాసనలను తిరిగి ఆహ్వానించొద్దు.

అయితే ఏది వ్యక్తం చేయాలి?

నీ స్వయం–ప్రకాశాన్ని.

నీ సాక్షిత్వాన్ని.

అదే సమాధి.

5. సాధన మార్గం – శ్రవణ, మనన, ధ్యానం

పరమాత్మ ఉపదేశిస్తాడు:

జాగ్రత్‌లో శ్రవణం చేయి

తర్వాత మననం చేయి

ఆపై ధ్యానం చేయి

ఇది ఒక అలవాటు అవుతుంది.

ఆ అలవాటు బలపడే కొద్దీ —

పనికిరాని ఆలోచనలు క్షీణిస్తాయి

పనికిరాని వస్తువులపై ఆసక్తి తగ్గుతుంది

స్వరూప చింతన సహజమవుతుంది

అప్పుడు — జాగ్రత్‌లో కూడా స్వరూపం

స్వప్నంలో కూడా స్వరూపం

సుషుప్తిలో కూడా స్వరూపమే

ఇది ఆటోమేటిక్ అవుతుంది – శ్వాసలాగ.

6. స్వయం–ప్రకాశం అంటే ఏమిటి?

సూర్యుడు తనకు తానే వెలుగుతాడు.

అందుకే ప్రపంచానికి వెలుగు ఇస్తాడు.

అలాగే — ఆత్మ తనకు తానే స్ఫురిస్తుంది.

అందుకే —

శరీరం ఉందని తెలుసు

మనసు ఉందని తెలుసు

పై కంటే

ఆలోచనలు ఉన్నాయని తెలుసు

ఇది ఎవరి సర్టిఫికేట్‌తో కాదు.

“నేను ఉన్నాను” అనే స్ఫురణే ఆత్మకు ప్రమాణం.

డెకార్టే చెప్పిన

“I think, therefore I am”

మన ఋషులు వేల సంవత్సరాల ముందే చెప్పారు.

7. మూడు అవస్థలపై విచారణ

ఇప్పుడు గురువు నేరుగా సాధన చెబుతారు:

జాగ్రత్ వస్తోంది – పోతోంది

స్వప్నం వస్తోంది – పోతోంది

సుషుప్తి వస్తోంది – పోతోంది

ఈ మూడు మారుతున్నాయి.

కానీ వాటిని గమనిస్తున్నది ఏది మారడం లేదు?

అదే కూటస్థం.

అదే సాక్షి.

అదే ఆత్మ.

వాటికి రాక–పోకలు ఉన్నాయి.

ఆత్మకు రాక–పోకలు లేవు.

యతో భవతి అసౌ ఆత్మ

ఏ వెలుగులో ఇవన్నీ స్ఫురిస్తున్నాయో — అదే ఆత్మ.

8. ప్రీతి తారతమ్యం – చివరి ముద్ర

మనిషి ప్రేమలో కూడా ఇదే సూత్రం:

విత్తం కంటే పుత్రుడు ఇష్టం

పుత్రుడి కంటే శరీరం ఇష్టం

శరీరంకంటే ప్రాణం ఇష్టం

ప్రాణంకంటే ఆత్మ అత్యంత ఇష్టం

ఆత్మా ప్రియత్తరః

అన్నిటికంటే ఎక్కువగా నువ్వు నిన్నే ప్రేమిస్తావు.

కాని నీవు ఎవరో తెలుసుకోలేక మిగతావాటిని పట్టుకున్నావు.

మూడో భాగం యొక్క గుండెమాట 🌿

ఆత్మ వస్తూ పోదు

ఆత్మ మారదు

ఆత్మకు వెలుగు ఎవరు ఇవ్వరు 

ఆత్మే వెలుగు

జాగ్రత్–స్వప్న–సుషుప్తి అన్నీ

ఆత్మలో నడిచే నాటకం.

నాటకం మారుతుంది,

నాటకాన్ని వెలిగిస్తున్న దీపం మారదు.

నాలుగో భాగం – సారాంశం

(ప్రియమైన వాటికన్నా ఆత్మజ్ఞానం ఎందుకు ముఖ్యం?)

ఈ భాగంలో గురువు మనిషి జీవితంలో ఏది ఎక్కువ ఇష్టమో (ప్రియం) అనే విషయాన్ని విడమర్చి చూపించి, చివరికి ఒక షాక్ ఇస్తారు:

నీకు ఇష్టమైనదే నీకు శత్రువు అవుతుంది.

1. ప్రియత్వం యొక్క ఎత్తులు (Hierarchy of Love)

మనిషి ప్రేమ ఇలా పైకి ఎక్కుతుంది:

ధనం కంటే సంతానం ఇష్టం

సంతానం కంటే శరీరం ఇష్టం

శరీరం కంటే ఇంద్రియాలు ఇష్టం

ఇంద్రియాల కంటే ప్రాణం (లైఫ్) ఇష్టం

ఇక్కడే సామాన్యుడు, డాక్టర్, సైంటిస్ట్ — అందరూ ఆగిపోతారు.

కానీ ఉపనిషత్తు అడుగుతుంది:

“ప్రాణమే అంతా అనుకుంటే,

ప్రాణం పోయినప్పుడు ఏమైంది?”

అక్కడే భారతీయ మహర్షుల కనుగొనడం:

ప్రాణానికి కూడా ప్రాణం ఉంది.

అదే — ఆత్మ / చైతన్యం / జ్ఞానం.

అందుకే ఉపనిషత్తు అంటుంది:

ప్రాణస్య ప్రాణః

సత్యస్య సత్యం

2. జ్ఞాని – అజ్ఞాని మధ్య వివాదం ఎందుకు?

జ్ఞాని ఆత్మను చూసి మాట్లాడతాడు.

అజ్ఞాని ప్రాణం వరకే వచ్చి ఊహించి మాట్లాడతాడు.

అందుకే:

ఒకడు “ఆత్మే సత్యం” అంటాడు

ఇంకొకడు “లైఫ్ ఇంపార్టెంట్” అంటాడు

ఇద్దరికీ పేచీ తప్పదు.

ఉపనిషత్తు తీర్పు ఏమిటంటే:

చూసి చెప్పిన వాడి మాటకు బలం ఉంటుంది.

చూడకుండా ఊహించిన వాడి మాటకు లేదు.

3. “ప్రియం” ఎందుకు ప్రమాదం?

ఇక్కడ గురువు ఒక అద్భుతమైన మాట చెబుతారు:

ప్రియం త్వాం రోక్షతి

నీవు ఇష్టపడుతున్నదే నిన్ను నాశనం చేస్తుంది.

శత్రువు బాధ పెడితే తప్పించుకోవచ్చు.

కానీ —

భార్య

పిల్లలు

బంధువులు

ఆస్తులు

ఇవి అనుకూల శత్రువులు.

వాటిని వదిలించుకోలేవు,

వాటితోనే బాధపడతావు.

4. సంతానం గురించి కఠినమైన నిజం

ఈ భాగం చాలా స్ట్రాంగ్.

పుట్టకముందే బాధ

గర్భస్రావం బాధ

ప్రసవ బాధ

బాల్యంలో వ్యాధులు

యవ్వనంలో మూర్ఖత్వం

చదువులేమి

పెళ్లి సమస్యలు

పరదారాభిమానం

దారిద్ర్యం

అకాలమరణం

గురువు చెబుతున్నది ఇది కాదు:

“ఇవి తప్పవు.”

గురువు చెబుతున్నది ఇది:

ఇవన్నీ నిన్ను కూల్చేస్తే,

నువ్వు ఎక్కడ నిలబడతావు?

5. అసలు బలం ఎక్కడి నుంచి రావాలి?

బాహ్య ప్రపంచం నుంచి కాదు.

పుత్రుల నుంచి కాదు.

ఆస్తుల నుంచి కాదు.

ఆంతర్యం నుంచే బలం రావాలి.

అందుకే ఆయన అంటారు:

ముందు వివేచన చేయి

ప్రతి బంధాన్ని ఒక డేటా లాగా చూడు

మనసులో విశ్లేషించు

బయట కామెంట్ చేయకు

బయట కామెంట్ చేస్తే యుద్ధం.

లోపల తెలుసుకుంటే విముక్తి.

6. ఇది స్వప్నమే అని తెలుసుకోవడం

గురువు ఒక గట్టి పోలిక ఇస్తారు:

స్వప్నంలో శత్రువు – మిత్రుడు నిజమా?

మెలుకువ వచ్చిన తర్వాత వాటిని విశ్లేషిస్తావా?

అలాగే — ఈ దీర్ఘ జీవితం కూడా

ఒక లాంగ్ స్వప్నం.

అప్పుడు:

భార్య కూడా స్వప్నమే

పిల్లలు కూడా స్వప్నమే

నువ్వు కూడా స్వప్నమే

కానీ —

స్వప్నాన్ని చూస్తున్న సాక్షి స్వప్నం కాదు.

7. నిశ్చయము → ధ్యానం → సాక్షాత్కారం

చివరి మార్గం స్పష్టం:

శ్రవణం – వినడం

మననం – లోపల విచారణ

నిధిధ్యాసనం – నిరంతర ధ్యానం

అప్పుడు ఏమవుతుంది?

అవ్యక్తంగా ఉన్నది

వ్యక్తమవుతుంది.

దానికే పేరు:

సాక్షాత్కారం

రివిలేషన్

కొలంబస్ అమెరికాను చూసినట్టు —

“అహా! ఇదే నా స్వరూపం!”

8. సాక్షి మాత్రమే నిలుస్తుంది

జాగ్రత్ మారుతుంది

స్వప్నం మారుతుంది

సుషుప్తి మారుతుంది

కానీ —

సాక్షి మారదు.

అది కూటస్థం.

అది స్వయం–ప్రకాశం.

అందుకే — జ్ఞానానికి పగలు లేదు

జ్ఞానానికి రాత్రి లేదు

సూర్యుడికి రాత్రి లేనట్టే.

నాలుగో భాగం యొక్క తుది ముద్ర 🌿

 సినిమా

ప్రియమైనవన్నీ వచ్చిపోతాయి

ఇష్టమైనవన్నీ మోసం చేస్తాయి

పట్టుకున్నదంతా జారిపోతుంది

కానీ —

నిన్ను నువ్వు పట్టుకుంటే,

ఏదీ పోదు.

ఓం శాంతి శాంతి శాంతి 🙏