అర్జునుడి ఆక్రందన నుంచి ఆత్మదర్శనం వరకు#advitham#అద్వైతం

అర్జునుడి ఆక్రందన నుంచి ఆత్మదర్శనం వరకు

మాయ–అజ్ఞాన కప్పులు తొలగినప్పుడు దర్శనమయ్యే పరమాత్మ

అర్జునుడి ఆక్రందన మహాభారత యుద్ధరంగంలో మొదలైనదని మనం సాధారణంగా భావిస్తాం.

కానీ నిజానికి అతని లోతైన ఆక్రందన యుద్ధం తర్వాత,

శ్రీకృష్ణుల నిర్యాణానంతరం మొదలైంది.

కృష్ణుడు శరీరరూపంలో లేడన్న వార్త హస్తినాపురానికి చేరినప్పుడు,

అర్జునుడు ధర్మరాజుని చూసి అన్న మాటలు ఒక యోధునివి కావు—

అవి ఒక నరుడి విరహం.

“మన సారథి లేడు… మన దేవుడు దూరమయ్యాడు…”

ఈ మాటల్లో దాగి ఉన్నది ఒక గొప్ప తత్త్వసత్యం.

కృష్ణుడు నిజంగా దూరమయ్యాడా?

లేదా అర్జునుడి దృష్టి తప్పిపోయిందా?

కృష్ణుడు అవతారాన్ని చాలించాడు—అది నిర్యాణం.

కానీ నిర్యాణం అంటే నాశనం కాదు, అంతం కాదు.

అది కేవలం రూప విరమణ.

అర్జునుడి బాధ ఏమిటంటే—

తాను కృష్ణుడిని ఇంకా బయట ఆధారంగా మాత్రమే చూశాడు.

అంతర్ముఖంగా, స్వస్వరూపంగా గ్రహించలేకపోయాడు.

ఇదే మనందరి కథ.

దేవుడు దూరమయ్యాడనే భ్రమ ఎలా పుడుతుంది?

పరమాత్మ ఎక్కడికీ వెళ్లడు.

సర్వవ్యాపకుడైన వాడికి “దూరం” అనే మాటే వర్తించదు.

కానీ మనసు ఏమి చేస్తుంది?

కోటానుకోట్ల ఆలోచనలు

ఒకటి తర్వాత ఒకటి విరామం లేకుండా

జగత్తును “నిజం” అని ముద్ర వేసి

ఈ సంసార చక్రం నుంచి ఎలా బయటపడాలా అని తిరుగుతుంది

ఇక్కడే అసలు మలుపు.

మనసు ప్రపంచాన్ని నిజమని పట్టుకున్నంతవరకు,

ప్రపంచమే స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

అదే మాయ.

మాయ అంటే ఏదో కొత్త శక్తి కాదు.

సత్తుచిత్తును చూడకపోవడమే మాయ.

సత్తుచిత్తు ఎందుకు కనబడదు?

ప్రతి వస్తువులో రెండు అంశాలు ఉన్నాయి:

సామాన్యం – ఉండటం (సత్తు), తెలుసుకోవటం (చిత్తు)

విశేషం – పేరు, రూపం, గుణం

మన దృష్టి ఎప్పుడూ విశేషం మీదే ఉంటుంది.

ఇది చెట్టు

అది మనిషి

ఇది ఇల్లు

అది నా బాధ

కానీ ఈ విశేషాలన్నిటిలోనూ ఒకటే సామాన్యం ఉంది—

ఉండటం.

నీకు ఒక వస్తువు కనిపిస్తోంది అంటే,

ముందు అది ఉంది.

ఆ “ఉంది” అనేది సత్తు.

నీకు అది తెలిసింది అంటే,

అక్కడ చైతన్యం ఉంది.

అది చిత్తు.

సత్తు + చిత్తు

= అదే పరమాత్మ.

కానీ మనసు ఏమి చేస్తుంది?

ఈ సామాన్యాన్ని వదిలేసి,

విశేషాల వెనుక పరిగెత్తుతుంది.

అందుకే పరమాత్మ “కనపడటం లేదు”.

ప్రపంచం ఎందుకు అంత స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది?

ఎందుకంటే నీవు చూస్తున్నది ఉండటాన్ని కాదు,

ఉన్నదాన్ని.

అలల్ని చూస్తున్నావు – జలాన్ని కాదు

పేర్లను చూస్తున్నావు – సత్తును కాదు

రూపాలను చూస్తున్నావు – చైతన్యాన్ని కాదు

అలలు ఎక్కడి నుంచి వచ్చాయి?

జలంలో నుంచే.

అలాగే ఈ నామరూపాలన్నీ

సత్తుచిత్తుల నుంచే.

నీవు అలల్ని మాత్రమే చూస్తే—సంసారం

జలాన్ని చూస్తే—ముక్తి

ఇదే తేడా.

మాయ, అజ్ఞానం ఎలా తొలగిపోతాయి?

ఏదైనా కొత్తగా పొందితే కాదు.

ఉన్నదాన్ని చూడగలిగితే చాలు.

తాడు–పాము ఉదాహరణలా—

ముందు తాడును చూడు (వస్తు దర్శనం)

ఆ దృష్టితో పాముని చూడు

పాము తానుగా లయమైపోతుంది

అలాగే—

ముందుగా సత్తుచిత్తును గ్రహించు

ఆ దృష్టితో ప్రపంచాన్ని చూడు

ప్రపంచం మాయగా కాకుండా,

పరమాత్మ వైభవంగా కనిపిస్తుంది

అప్పుడు దేవుడు దూరంగా ఉండడు.

అతడే నీవుగా తెలుస్తాడు.

అర్జునుడి ఆక్రందన – మన ఆక్రందన

అర్జునుడు ఏడ్చాడు—

మనమూ ఏడుస్తున్నాం.

అర్జునుడు కృష్ణుడిని బయట

 పోగొట్టుకున్నాడనుకున్నాడు—

మనమూ అలాగే అనుకుంటున్నాం.

కానీ నిజం ఏమిటంటే—

దేవుడు మన వెనక కాదు,

మన ముందు కాదు,

మనలోనే ఉన్నాడు.

మనసు నిశ్శబ్దమైతే,

విశేష దృష్టి వదిలిపెడితే,

సామాన్యంగా—ఉండటంగా—చూడగలిగితే,

ప్రతి వస్తువులో

అయనే పరమాత్మగా

ప్రత్యక్షమవుతాడు.

అప్పుడు వెతకడం ఆగిపోతుంది.

ఆక్రందన మౌనమవుతుంది.

ఓం శాంతి శాంతి శాంతి 🙏