గురువుగారి అద్వైత గుళికలు_______ అందరూ దొంగలే — సనత్ సుజాతీయం

గురువుగారి అద్వైత గుళికలు

అందరూ దొంగలే — సనత్ సుజాతీయం

> ఇది సనత్ సుజాతీయంలోనే, గురువుగారి ప్రవచనంలో (సార వాక్యం)

ఆత్మను అన్యధా ప్రతిపాదించడం — మహా దొంగతనం

ఈ ప్రవచనం ఒక ఘాటైన వాక్యంతో మొదలవుతుంది — ఆత్మను అన్యధా ప్రతిపాదించడం దొంగతనమే. ఇది సాధారణ నైతిక బోధ కాదు; ఇది అద్వైత హృదయంలోకి నేరుగా దూకే శస్త్రం. గురువుగారు చెప్పింది ఏమిటంటే — ఆత్మ యథార్థంగా ఏదైతే ఉందో, దాన్ని అలా కాకుండా ఇంకో విధంగా చూపడం, చూడడం, నమ్మడం అనేది చిన్న తప్పు కాదు; అది సాక్షాత్తూ ఆత్మ అపహరణ.

దొంగతనం అంటే ఏమిటి?

దొంగతనం అంటే ఒక వస్తువును దాని స్థానం నుంచి పక్కకు లాక్కోవడం. అది ఎక్కడో ఉండొచ్చు — కానీ నీ దగ్గర లేకుండా చేయడమే దొంగతనం. అదే ఉపమానాన్ని గురువుగారు ఆత్మ మీద ప్రయోగించారు.

ఆత్మ ఎక్కడుంది? — సర్వత్రా ఉంది. — సాక్షి స్వరూపంగా ఉంది. — కర్త కాదు, భోక్త కాదు.

కానీ మనం ఏమి చేస్తున్నాం? — సాక్షిత్వాన్ని లాక్కొని — కర్తృత్వాన్ని అతికించి — శరీరం, మనసు, అనుభవాల పరిమితిలో బంధించి — “నేనే చేస్తున్నాను, నేనే అనుభవిస్తున్నాను” అని ప్రకటిస్తున్నాం.

ఇదే అపహరణ. ఇదే దొంగతనం.

అందుకే గురువుగారు ఘాటుగా అంటారు — మనమంతా దొంగలమే. ఇది నింద కాదు; ఇది జాగరణకు కొరడా.

అన్యధా దర్శనం — అసలు పాపం

ఆత్మ ఒకటే. అది మారదు. రూపం లేదు. స్థానం లేదు. కాలానికి అతీతం. అలాంటి ఆత్మను —

ఒక చోట ఉన్నట్టు,

ఒక స్థితిలో ఉన్నట్టు,

ఒక వ్యక్తిగా,

ఒక కర్తగా,

చూస్తే — అదే అన్యధా ప్రతిపాదన.

శాస్త్రం ఇక్కడ ఏమంటుంది?

> “అన్యథాసంతమాత్మానం…”

అంటే — తన స్వరూపం కాకుండా ఆత్మను చూసినవాడు అన్ని పాపాలూ చేసినవాడే. ఎందుకంటే మిగతా పాపాలన్నీ బయటవి; ఇది మూలంలో చేసిన దొంగతనం.

ఇది వినడం కాదు — దూకడం

గురువుగారి ప్రవచనం వినడానికి కాదు. ఇది వినిపించడానికి కూడా కాదు. ఇది దూకడానికి.

అందుకే ఆయన అంటారు —

> “బుర్ర పగలేసి చూడడం కాదు ఇది. ఇది సాధన. ఇందులో ఇన్వాల్వ్ అవ్వాలి.”

పుస్తకాలు పక్కన పెట్టినా సరే, ఒక క్షణం అయినా —

నేను శరీరమా?

నేను మనసా?

లేక వీటిని చూస్తున్న సాక్షినా?

అనే ప్రశ్నలో నిజంగా దూకితే — అదే అద్వైత కూలి.

సముద్రంలో దూకిన ఉపమానం

గురువుగారు ఇచ్చిన అద్భుతమైన ఉపమానం —

> “మహాసముద్రంలో దూకండి. శరీరం పోయినా మనం బతుకుతాం.”

శరీరమే నేను అన్న భ్రమ పోయినప్పుడు, శవాన్ని కూడా చూడగలిగే శివత్వం పట్టుకున్నప్పుడు — మృత్యువు ఏమి చేస్తుంది?

అది శరీరాన్నే తీసుకుంటుంది. నిన్ను కాదు.

మార్కండేయుడి కథ ఇక్కడ గుర్తుకు తెస్తారు గురువుగారు — శివ తత్వాన్ని పట్టుకుంటే శవం అవ్వరు.

అనుమానం — పెనుభూతం

ఇక్కడ గురువుగారు ఒక కీలక విషయం చెబుతారు — అనుమానం పెనుభూతం.

దెయ్యాల కథల్ని నమ్మినా నమ్మకపోయినా, మనలో ఉన్న వాసనలే మనల్ని నడుపుతాయి.

రేపటి రోజు బాగుండాలి అనే ఆశ కూడా వాసనే. అన్ని రోజులు ఒకటేనన్న జ్ఞానం లేకపోవడమే భయం.

ఇక్కడే శాస్త్రం ఆగిపోతుంది. అనుమానానికి శాస్త్రం జవాబు ఇవ్వదు. జవాబు అనుభవమే.

సనత్సుజాతన హెచ్చరిక

అందుకే సనత్సుజాతనుడు ఘాటుగా అంటాడు —

> “ఒరేయ్, మీసాలు దువ్వకండిరా!”

అంటే — బాహ్య అలంకారాలతో కాదు, అహంకార సంస్కారాలతో కాదు, నిజం ఎదురుగా నిలబడి చూడండి.

ముగింపు — ఇది వ్యాసం కాదు, అద్దం

ఈ మాటలు చదివితే సరిపోదు. ఇవి వినిపిస్తే చాలదు.

ఒక్క క్షణం అయినా — సాక్షిగా నిలబడి చూడగలిగితే, ఆ క్షణమే దొంగతనం ఆగిపోతుంది.

అప్పుడే ఆత్మ తన దగ్గరికి తిరిగి వస్తుంది. అప్పుడే — అద్వైతం వాదం కాదు, జీవనం అవుతుంది.

— గురువుగారి ప్రవచన సారంపై ఆధారంగా