🌟 1. నిత్య సమాధి — జీవుడి నుంచి జ్ఞాని వరకు జరిగే అంతర్మార్గం-వేదాంత పంచదశి

🌼 చిదాభాసుని శరీరత్రయ దృష్టాంతం — మొదటి భాగం-సారాంశం

1. శరీరత్రయమే బంధనం

కారణ శరీరం (అజ్ఞానం) →

దీనివల్లనే సూక్ష్మ శరీరం ఏర్పడుతుంది.

సూక్ష్మ శరీరం (మనస్సు–ప్రాణం) →

దీనివల్లనే స్థూల శరీరం అనుభవిస్తుంది.

స్థూల శరీరం →

దీనివల్లనే ప్రపంచ వ్యవహారం జరుగుతుంది.

💡 కారణం పోకపోతే సూక్ష్మం పోదు; సూక్ష్మం పోకపోతే స్థూలం పోదు.

2. జీవుడు = చిదాభాసుడు

చిత్ స్వరూపం (శుద్ధ చైతన్యం) సూక్ష్మ–స్థూల శరీరాల్లో ప్రతిఫలిస్తే → చిదాభాసుడు (జీవుడు).

ఇది తాడులో (రజ్జు) కనిపించే సర్పం లాంటిది.

చిత్ = నిజం

చిదాభాస = ప్రతిబింబం

3. వివేచన అంటే బంధనాన్ని విడదీయడం

శరీరత్రయం నుంచి “నేను”ని వేరుచేసి చూస్తే →

అభిమానం చచ్చిపోతుంది, బంధనం కరిగిపోతుంది.

సందేశం:

“నువ్వు శరీరం కాదు, మనస్సు కాదు, అజ్ఞానం కాదు —

అవన్నీ మీద పడ్డ నీ నీడ మాత్రమే.”

4. బ్రాహ్మణుని–మ్లేచ్ఛుల దృష్టాంతం

విద్యారణ్య స్వాములు ఇచ్చిన క్లాసిక్ ఉదాహరణ:

మ్లేచ్ఛులు ఒక బ్రాహ్మణుని పట్టుకుపోతారు → బ్రాహ్మణత్వం “తప్పుడు సంప్రదాయం” వల్ల కలుషితం.

కానీ శుద్ధి చేసిన వెంటనే → తిరిగి బ్రాహ్మణుడవుతాడు.

అర్థం:

మూడు శరీరాలతో ఏకం అయ్యాక జీవుడు “కలుషితం” అయిపోతాడు.

సాక్షి భావం వచ్చిన వెంటనే → మళ్లీ నిజ స్వరూపమైన బ్రాహ్మణ్యము (చైతన్యం) వస్తుంది.

5. శరీరత్రయం = మ్లేచ్ఛ సంపర్కం

స్థూలం, సూక్ష్మం, కారణం —

ఇవి మూడు కూడా నిజమైన చైతన్యానికి మ్లేచ్ఛ సంపర్కం లాంటివి.

చిత్‌ను వేట్టి తీస్తే —

జీవం తిరిగి తన బ్రహ్మస్వరూపానికి వస్తుంది.

6. చిదాభాసుడు తిరిగి శరీరంలో కలవడా?

వెన్నని మజ్జిగ నుంచి వేరు చేసినట్టు —

ఒక్కసారి వేరైతే మళ్లీ కలవదు.

అంటే

నువ్వు సాక్షిగా నిలబడ్డాక — మళ్లీ జీవుడిగా పడిపోదు.

7. సాక్ష్యనుసరణం — రాజకుమారుడు రాజును అనుకరించినట్టు

జీవుడు = యౌవరాజు

సాక్షి = రాజు

యవ్వరాజు రాజును అనుకరించినట్టు

జీవుడు సాక్షిని అనుకరించాలి.

ఇది రెండు క్రియలు:

(A) ప్రతిలోమ (negation):

నేను శరీరం కాదు

నేను మనస్సు కాదు

నేను కారణ దేహం కాదు

= “తోసేయడం”

(B) అనులోమ (assertion):

నేనే చిత్

నేనే సాక్షి

అహం బ్రహ్మాస్మి

= “ఆహ్వానించడం”

ఈ రెండూ కలిసి — అనుభవం వస్తుంది.

8. రజ్జు–సర్పం దృష్టాంతం

సర్పం చూడటం = జీవ భావం

రజ్జు చూడటం = బ్రహ్మ భావం

నీ దృష్టి ఎలా ఉంటే ప్రపంచం అలా కనబడుతుంది.

9. “నేను” ను బయటకు లాగమని కాదు

యమధర్మరాజు నచికేతుడికి చెప్పిన గుట్టు:

“లోపల ఉన్న నేనే క్లూయు.

దాన్ని ‘తీయాలి’ అనుకోకు —

దాని స్వరూపమే తెలిసిపోవాలి.”

లోపలం–బయటమంటూ రెండు వేదికలు కాదు.

అది ఒకే చైతన్యం.

**10. బ్రహ్మం నేను అయిపోవాలి కాదు —

బ్రహ్మమే నన్ను నింపాలి** “నేను బ్రహ్మం అవ్వాలి” → duality

“బ్రహ్మమే నేను” → non-duality

ఇది చాలా సున్నితమైన పాయింట్, అమ్మా.

11. శ్రవణ–మనన–నిధిధ్యాస మూడు ఒకే చోట జరగాలి

శ్రీశక్తి లాగా:

శ్రవణం → అర్థం

మననం → లోనికి దిగడం

నిధిధ్యాసనం → నేను ఆ సత్యమే అవ్వడం

మొత్తం సందేశం

**“జీవుడు కనిపించడం — చైతన్యం ప్రతిబింబం మాత్రమే.

ప్రతిబింబం వదిలేస్తే — మిగిలేది నేను చిత్.”**

రెండవ భాగం 

🌼 **మరణం కాదు — మార్పు:

మర్త్య శరీరం దగ్ధమై, దివ్య శరీరం వెలసే అద్వైత రహస్యం**

మన పురాతన యోగులు ఒక ఆశ్చర్యకరమైన మాట చెబుతారు:

“ఈ శరీరాన్ని జ్వాలలో పెట్టి దహనం చేస్తే, దాని నుంచి ఒక యోగ దేహం పుడుతుంది.”

ఇది హఠయోగుల పద్ధతి.

కానీ అద్వైతంలో — ఈ దాహనం ఫిజికల్ కాదు, మెంటల్ కూడా కాదు —

జ్ఞానాగ్ని.

✨ 1. యోగుల “దివ్య శరీరం”: హఠయోగపు భావం

కొంతమంది యోగులు ఇలా అనుకొనేవారు:

మర్త్య శరీరం → అగ్నిలో దహనం చెయ్యాలి

దాని నుంచి దివ్య శరీరం వెలుస్తుంది

ఆ కొత్త శరీరంలో ప్రవేశించడం = దేవత్వం

ఇది పరకాయ ప్రవేశం లేదా యోగదేహ ప్రవేశం అనే పద్ధతి.

అది మనకు అవసరం లేదు.

అద్వైతానికి దాని అవసరం లేదు.

ఎందుకు?

✨ 2. అద్వైతంలో — దహించేది శరీరం కాదు, “జీవ భావం”

విద్యారణ్య మహర్షి చెబుతున్న అసలు విషయం ఏమిటంటే:

“శరీరం కాలిపోవాలి కాదు,

ఈ శరీరం ‘నేను’ అని అనుకునే భావం కాలిపోవాలి.”

అంటే:

కర్తత్వం కాలిపోవాలి

భోక్తత్వం కాలిపోవాలి

“నేను జీవుడిని” అనే అపకీర్తి కాలిపోవాలి

“నేను చిదాభాసుణ్ణి” అన్న భావం కాలిపోవాలి

దగ్ధం కావాల్సింది అహంకారం.

మిగలాల్సింది కేవలం — సాక్షి.

✨ 3. దేవత్వ కామః — “దేవుడు అవ్వాలి” అనే కోరిక

కొంతమంది యోగులు కోరుకున్నది:

➤ “దేవుడు అవ్వాలి.”

➤ “దివ్య శరీరం వస్తే నేనూ దేవుడినైపోతాను.”

➤ “ఈ మర్త్య శరీరం భారంగా ఉంది — ఇది దహించుకుందాం.”

కానీ విద్యారణ్య స్వామి పెద్ద జవాబు చెప్పాడు:

దేవుడు అవ్వాల్సిన అవసరం లేదు.

నువ్వే దేవుడు —

నీకు అదనంగా ఎలాంటి శరీరం అవసరం లేదు.

✨ 4. నిజమైన ఆత్మత్యాగం అంటే — శరీరాన్ని కాదు, “జీవత్వాన్ని” త్యజించడం

పాతాళ భైరవి, వీరశైవులు, వీరయ్యలు…

ఏమంటారంటే:

“నువ్వు నీని త్యజించు.”

కానీ అద్వైతం చెబుతోంది:

“త్యజించేది శరీరం కాదు.

త్యజించేది జీవత్వం.

మిగిలేది — సాక్షి.”

ఇది “ఆత్మహత్య” కాదు.

ఇది జీవహత్య.

అంటే “జీవ భావం” హత్య.

✨ 5. గంగ చావాలి, సముద్రంగా బతకాలి

విద్యారణ్య స్వామి ఇచ్చిన బంగారు ఉపమానం:

“గంగా చనిపోవాలి కాకుండా —

సముద్రంగా మారాలి.”

అంటే:

ఇరుకు, చిన్న “నేను” చావాలి

విశాలమైన, సర్వవ్యాపకమైన “నిజ నేను” వెలువడాలి

ఇది అసలు పరివర్తన.

✨ 6. “జ్ఞానాగ్ని దహనం” అంటే ఏమిటి?

యోగులు శరీరాన్ని అగ్నిలో దహనం చేస్తారు.

అద్వైతి ఒకే అగ్ని వాడతాడు:

జ్ఞానాగ్ని

దీనిలో కాలిపోవాల్సింది:

“నేను శరీరం”

“నేను మనస్సు”

“నేను కారణ దేహం”

“నేనే కర్త

నేనే భోక్త

నేనే అనుభవకర్త”

ఇవన్నీ పూర్తిగా దగ్ధం అయితే:

మిగిలేది సాక్షి మాత్రమే.

అది శివం.

అది బ్రహ్మం.

✨ 7. “శివుడిగా మిగలడం” అంటే ఏమిటి?

వారు ఇలా చెప్పారు:

> తదేకో అవశిష్టః శివః కేవలః అహం

“ఒక్కటి మిగులాలి — అది శివం, అదే నేను.”

అంటే:

జీవుడు → దగ్ధం

శరీర భావం → దగ్ధం

కర్త–భోక్త → దగ్ధం

మిగిలేది → సాక్షి, శివ, బ్రహ్మన్

ఇది జీవన్ముక్తి.

✨ 8. బ్రహ్మదేహ ప్రవేశం = చిదాకాశం అనుభవం

కొంత మంది అడుగుతారు:

“అమ్మా, బ్రహ్మదేహం ఎక్కడుంది?”

జవాబు:

“అస్తి–భాతి–ప్రియమైన స్మరణ ఎక్కడుందో —

అదే బ్రహ్మదేహం.”

నీ “ఇకుంది” అనే భావం

శరీర‌ హద్దుల దాటి ఎక్కడైతే వ్యాపిస్తుందో —

అదే చిదాకాశం, అదే బ్రహ్మ శరీరం.

✨ 9. ప్రారంభ అనుభవంలో వణుకు తగ్గుతుంది

యోగ దాహంలో మిగిలే “చెమట”లాగా —

అద్వైతంలో కూడా:

కొద్దిసేపు “పాత జీవ భావం” తిరిగి వస్తుంది

తినేటప్పుడు “నేను మానవుడిని కదా?” అనిపిస్తుంది

ఆకలి రాగానే జీవభావం పొంగుతుంది

ఇది తప్పు కాదు

విద్యారణ్య స్వామి చెబుతున్నారు:

ఇది డోలాందోళన —

టెన్షన్ కాదు.

సాధారణం.

పోయే వాసన మాత్రమే.

జ్ఞానం పోదు.

జీవన్ముక్తి ఒక వ్రతం కాదు.

అది వస్తు స్థితి.

✨ 10. దశమవాడి కథ:

జ్ఞానం వచ్చినా “పాత భయపు మచ్చ” కొంతకాలం ఉంటుంది పదోవాడిని వాడినే అని చెప్పినా కూడా:

పగిలిన తల వెంటనే మానదు

గాయం నెమ్మదిగా తగ్గుతుంది

అలాగే:

జీవత్వం గుర్తొచ్చినా భయపడవద్దు.

బ్రహ్మజ్ఞానం పోదు.

🌟 సారాంశం

✔ దహించాల్సింది శరీరం కాదు

✔ దహించాల్సింది “జీవాత్మ భావం”

✔ మిగిలేది — సాక్షి

✔ కొత్త శరీరం కాదు,

✔ కొత్త దృష్టి: చిదాకాశ దృష్టి

✔ దేవత్వం అనేది పొందేది కాదు,

✔ వెలిసేది — మనలోనే

✔ జీవన్ముక్తి డోలాందోళనతో వస్తుంది

✔ తత్వజ్ఞానం ఎప్పుడూ పోదు

🌼 **మూడో భాగ సారం:

“జ్ఞానం వెంటనే వస్తుంది; కానీ లోకపు గాయాలు నెమ్మదిగా మానుతాయి”**

బ్రహ్మజ్ఞానం కలగడం అంటే ఒక్కసారిగా గొప్ప వెలుగు వచ్చి అన్నీ ముగిసిపోవడం కాదు.

అది దశమవాడి కథ లాంటిది.

✨ 1. “నేనే దశమవాడిని” — జ్ఞానం ఒక్క క్షణంలో వస్తుంది

పదోవాడు పోయాడని దుఃఖిస్తూ తల బాదుకున్నట్టుగా

మనమూ మనపై మనమే ఎన్నో సంవత్సరాలు లోక దెబ్బలు వేసుకున్నాం.

“నేను శరీరం”

“నేను జీవుడు”

“ఇదే నా దుఃఖం”

“ఇది నా సమస్య”

ఇలా ఎన్నో గాయాలు పడ్డాయి.

కానీ…

అపరోక్ష జ్ఞానం వచ్చిన క్షణం

దశమవాడిని వెతికిన వాడు

> “అయ్యో! నేనే దశమవాడిని!”

అని గుర్తించినట్టే,

జీవుడూ

> “ఈ శరీరం కాదు — నేనే బ్రహ్మం!”

అని ఒక్క క్షణంలో గ్రహిస్తాడు.

ఈ గ్రహణం వెంటనే వస్తుంది.

ఇది “జ్ఞాన లాభం”.

✨ 2. కానీ… గాయం వెంటనే మానదు

దశమవాడి గాయం వెంటనే మానిందా?

లేదు.

ఆ ఒక్క “తెలుసుకున్నానన్న” ఆనందం వల్ల

ఏడుపు ఆగిపోయింది,

కానీ

తలగాయం మాత్రం ఒక నెల తర్వాతే పూర్తిగా మానింది.

అదే విధంగా—

➤ జ్ఞానం వెంటనే వస్తుంది

➤ కానీ సంసారం నుంచి తెచ్చుకున్న “వాసన” కొంతకాలం మిగులుతుంది

మనలో కూడా:

ఆకలి

దప్పి

కోపపు పాత అలవాటు

శరీరభావం

పాత భయం

పాత పాపబుద్ధి

పాత దుఃఖ స్మృతులు

ఇవి కొంతకాలం ఉంటాయి.

ఇవి ప్రారబ్ధ దెబ్బలు.

ఈ దెబ్బలను భరించేది జీవుడు కాదు—

ఇవి ప్రారబ్ధానికే అప్పగించాలి.

ఓర్పు పెట్టాలి.

స్వామివారి మాటల్లో:

“ఇంకెంతో కాలం కాదు బాబు,

ఒక నెల పట్టినా పర్వాలేదు —

నెమ్మదిగా మానిపోతుంది.”

✨ 3. జ్ఞానానికి వ్రతం అవసరం లేదు

జీవన్ముక్తి అని “ఎప్పుడూ బ్రహ్మమాత్రంగా ఉండాలి” అనే నియమం లేదు.

స్వామివారు చాలా స్పష్టంగా చెప్తున్నారు:

> “జ్ఞానం ఒక వ్రతం కాదు;

వస్తు స్థితి.”

అంటే—

నువ్వు బ్రహ్మమే

నీకు తెలిసినట్లు అయినా తెలియని విధంగానైనా

నువ్వు మారిపోవు

కాస్త చలనం వచ్చినా భయపడవద్దు

జీవ స్థితి కొంచెం కొంచెంగా తగ్గుతుంది

సాక్షి స్థితి దృఢంగా నిలుస్తుంది.

✨ 4. పాత భ్రమలు మళ్ళీ వస్తాయి — కానీ మోసం చేయలేవు

రజ్జు–సర్పం ఉదాహరణ ఇదే చెబుతుంది.

రజ్జువని తెలుసుకున్నా కూడా

చీకట్లో మరో తాడు పడితే

కాసేపు “సర్పమా?” అన్న భయం వస్తుంది.

అలాగే—

పాత కోరిక

పాత రియాక్షన్

పాత భయం

మళ్ళీ తలదూరుస్తాయి.

కానీ…

ఇప్పుడు అవి నిన్ను మోసం చేయలేవు.

ఎందుకంటే

నువ్వు తెలుసుకున్నావు—

అన్నీ అభాసాలు మాత్రమే అని.

ఇది జీవన్ముక్తుడి “డోలాందోళన”.

భయపడాల్సిన అవసరం లేదని స్వామివారు ధైర్యం ఇస్తున్నారు.

✨ 5. నీవు పడవలసింది ఒక్క పని—వివేచన

ఎప్పుడు జీవ భావం పైకి వస్తుందో

అప్పుడే:

> “ఇది వస్తువు కాదు.

ఇది అభాసం.”

అని వివేచన చెయ్యాలి.

ఒక లైట్ స్విచ్ ఆన్ చేసినట్లు—

అంతే.

✨ 6. బ్రహ్మజ్ఞానానికి ‘అంకుశం’ లేదు — ఇది పరిపూర్ణ తృప్తి

లోకంలో వచ్చే తృప్తికి అంకుశం ఉంది.

డబ్బు వస్తే తృప్తి

భోజనం చేస్తే తృప్తి

కోరిక నెరవేరితే తృప్తి

కానీ ఈ తృప్తి నిలవదు.

బ్రహ్మానంద తృప్తి మాత్రం—

నిరంకుశం

శాశ్వతం

పూర్తి

పరిపూర్ణం

ఎందుకంటే—

> చేయవలసింది చేసేశాను.

పొందవలసింది పొందేశాను.

ఇక కోరికే ఉండదు

కోరికలేక శోకం ఉండదు.

ఇదే ఆరవ భూమిక: శోకమోక్షం

ఇదే ఏడవ భూమిక: తృప్తి.

✨ 7. జ్ఞానంతోనే అజ్ఞానం దగ్ధం — ఆ తర్వాత అన్నీ సులువవుతాయి

ఏనాడైతే

“నేను బ్రహ్మమునే”

అని అపరోక్షంగా అనుభూతి వస్తుందో—

అప్పుడు సంసారం నీకు దెబ్బతీయలేడు.

వాసనలు తగ్గుతాయి.

భయం తొలగుతుంది.

తృప్తి నెలకొంటుంది.

జీవత్వం క్రమంగా దరిగిపోతుంది.

అదే స్వామివారి మాటల్లో:

> “భోగేన శమయత్వైతత్ —

భోగాల వల్ల ప్రారంభ దెబ్బలు నెమ్మదిగా తగ్గిపోతాయి.”

ముక్తి వచ్చిన తరువాత

జీవితం అంటే

సులువైన ప్రవాహం.

భయంకాని, భారంకాని.

🌟 సంక్షిప్త సారం

✔ జ్ఞానం ఒక్క క్షణంలో వస్తుంది

✔ కానీ లోక దెబ్బల వాసనలు నెమ్మదిగా తగ్గుతాయి

✔ ఇది సహజం — భయపడవద్దు

✔ జీవన్ముక్తి వ్రతం కాదు; వస్తు స్థితి

✔ వివేచన చేస్తూ ఉండాలి

✔ తృప్తి నిరంకుశంగా, శాశ్వతంగా వస్తుంది

✔ జీవ భావం క్రమంగా కరిగిపోతుంది

✔ చివరికి మిగిలేది — సాక్షి, శాంతి, సంపూర్ణ ఆనందం

🌼 **నాలుగో భాగం సారం:

“జ్ఞానికి బ్రహ్మమే ఒకే ప్రపంచం — వ్యవహారం కూడా, పరమార్థం కూడా”**

✨ 1. యోగుల సమాధి — కుదురుగా కూర్చోవడం

యోగి సమాధి అంటే

శరీరం స్థబ్ధంగా ఉంటుంది

మనసు ఒక్క దానిపైన నిలుస్తుంది

ధ్యానం ప్రత్యేకంగా చేస్తాడు

ఇది సమయం ఆధారిత సమాధి.

✨ 2. జ్ఞానుల సమాధి — ఛేదించలేని స్థితి

జ్ఞానుల దగ్గర సమాధి

కూర్చోవడం వల్ల కాదు,

జ్ఞానం వల్ల వస్తుంది.

కూర్చున్నా సమాధి

నడిచినా సమాధి

తిన్నా సమాధి

మాట్లాడినా సమాధి

ఎందుకంటే—

> వాడికి ప్రపంచం = బ్రహ్మం

వాడి మనసు = బ్రహ్మం

వాడి శరీరం = బ్రహ్మం

అందుకే దీనిని

నిత్య సమాధి / సహజ సమాధి / జ్ఞాన సమాధి అంటారు.

✨ 3. జ్ఞాని ఎక్కడ ఉన్నాడు?

అతను చెబుతాడు:

> “నేను ఎక్కడో లేను.

నా చైతన్య విస్తారంలోనే ఉన్నాను.”

ఇది “స్వాచ్చా” —

స్వంతంలోనే పూర్తిగా నిండిన స్థితి.

ఆకాశం ఎక్కడ ఉందని అడిగితే

ఆకాశమే చెబుతుంది—

> “నా విస్తారంలోనే నేను ఉన్నాను.”

అదే విధంగా జ్ఞాని:

> “నా జ్ఞానం అనే ఆకాశంలోనే మొత్తం జగత్తు ఉంది.

అందువల్ల నేను ఎక్కడ ఉన్నాను అనే ప్రశ్నే తప్పుడు.”

✨ 4. వ్యవహారికం & పారమార్థికం జ్ఞాని దగ్గర రెండు ఒకటే

సాధారణ మనిషికి:

వ్యవహారం = ప్రపంచం

పరమార్థం = బ్రహ్మం

కానీ జ్ఞానికి:

వ్యవహారం కూడా బ్రహ్మమే

పరమార్థం కూడా బ్రహ్మమే

అందుకే—

> “జ్ఞాని ఎప్పుడూ సమాధిలోనే ఉన్నాడు.”

అతనికి రెండు ప్రపంచాలు ఉండవు.

అతనికి ఒకే ప్రపంచం — ఆత్మ స్వరూపం.

✨ 5. అనుసంధానం: జ్ఞాని జీవితంలో ఉన్న రహస్యం

జ్ఞాని ఎప్పుడూ ఇలా అనుసంధానం చేస్తాడు:

నేను చూస్తున్నది బ్రహ్మం

నేను వినుతున్నది బ్రహ్మం

నేను తింటున్నది బ్రహ్మం

నన్ను తాకినది కూడా బ్రహ్మం

ఇలా అనుసంధానం కొనసాగితే:

✔ రాగం పోతుంది

✔ ద్వేషం పోతుంది

✔ వ్యగ్రత పోతుంది

✔ లోక దాహం పోతుంది

✔ ఆతురత పోతుంది

✔ తృప్తి నింపుతుంది

అదే శాశ్వత శాంతి.

✨ 6. ఇతరులు చూసే అపవాదాలు — జ్ఞాని పట్ల ప్రబలవు

జ్ఞాని మీద ఇతరులు ఏ పేర్లు పెట్టినా

వాడు ఒప్పుకోడు.

ఎందుకంటే:

> ఇతరుల అభిప్రాయాలు — ఇతరులే.

నా స్వరూపం పై వాటికి హక్కు లేదు.

మిగతావారు:

“జ్ఞాని భిక్షాటనం చేస్తున్నాడు”

“జ్ఞాని పనిలేక తిరుగుతున్నాడు”

“జ్ఞాని ఏమీ లేడు అంటున్నాడు”

ఇలా అనవచ్చు.

కానీ జ్ఞాని మాత్రం:

> “నేను చేసినా బ్రహ్మమే,

నాచేత చేయించేది కూడా బ్రహ్మమే.

ఇతరులు చెప్పేది నాకు సంభంధమే లేదు.”

అంతే.

✨ 7. శ్రవణం, మననం, నిదిధ్యాసనం — ఎవరికి?

జ్ఞాని చెబుతాడు:

ఇతరులు శ్రవణం చేయాలి

ఇతరులు మననం చేయాలి

ఇతరులు నిదిధ్యాసనం చేయాలి

కానీ నాకు కాదు.

ఎందుకంటే:

> నాకు లోపల — బ్రహ్మం

వెలుపల — ప్రపంచం లాగానే కనిపిస్తున్న బ్రహ్మం

రెండూ సరిగా, నిజంగా కనిపిస్తున్నాయి.

ధ్యానం అనేది తప్పును సరిదిద్దడానికి.

కానీ జ్ఞాని వద్ద:

❌ తప్పు లేదు

❌ విపరీత భావం లేదు

❌ దేహాత్మ భావం లేదు

అందుకే జ్ఞాని:

> “నాకు ధ్యానం అక్కర్లేదు.”

✨ 8. ముగింపు: నిత్య సమాధి అంటే ఏమిటి?

జ్ఞాని యొక్క నిత్య సమాధి అంటే—

నిత్యం ఆత్మలో ఉండటం

ఆత్మ తప్ప వేరే దృశ్యం లేకపోవటం

వ్యవహారిక ప్రపంచం కూడా ఆత్మగా కనిపించడం

పరమార్థం కూడా అదే ఆత్మగా ఉండటం

“రెండు ప్రపంచాలు ఒకటే అయిపోయిన స్థితి.”

ఈ స్థితికి పేరు:

🕉 సహజ సమాధి

🕉 నిత్య సమాధి

🕉 జ్ఞాని సమాధి

🌟 మొత్తం ఒక వాక్యంలో

యోగి కొద్ది సేపు సమాధిలో ఉంటాడు;

జ్ఞాని అయితే – జీవితం అంతా సమాధిలోనే ఉంటాడు.

ఎందుకంటే అతనికి జగత్తంతా తన ఆత్మ స్వరూపమే.